چشم هایت

آخرش دردِ دلم کور و کَرَم خواهد کرد

اشک آغشته به خون، خون جگرم خواهد کرد
چشم درچشم، صدایت، نفست، آغوشت

فکر این حادثه ها، در به درم خواهد کرد
یاد تو در دل من، مثل همان خمره یِ مِی

هر چه مِی کهنه شود، مست ترم خواهد کرد
اگر این فاصله ها کم نشود می دانم

تب گیرای غمت، جان به سرم خواهد کرد
آنقَدَر مست توام، بی خبر از دنیایم

آخرش مرگ فقط با خبرم خواهد کرد

چشم هایت...

آخرش این رود هم آغوش دریا می شود
قلب تو با قلب من در یک جهان جا می شود

حتم دارم که نگاهت می کشد آیینه را
آن زمان که ماهِ پشت ابر پیدا می شود

روسری بردار زیبا رویِ چشم آهوی من
زلف تو بر رویِ شانه، آه زیبا می شود

در نهایت ما دوتا وردِ زبانها می شویم
ماهی و مهتاب، اینقدر، عاشق آیا می شود

یوسف در قصر یا زندان چه فرقی می کند
یوسف در چاه هم سهم زلیخا می شود

سرگرانی می کند این قسمت و تقدیرِ ما
آخرش این بخت هم، همسایه ی ما می شود

جلال جاوند..."م.اقاقیا"

چشم هایت...